Umberto Eco (Alessandria, 5 januari 1932) is een van de bekendste levende Italiaanse schrijvers.
Biografie Eco werd geboren in de Noord-Italiaanse regio Piemonte. Hij studeerde middeleeuwse filosofie aan de Universiteit van Turijn. Hij was tot 2008 hoogleraar in de semiotiek aan de Universiteit van Bologna.
Als schrijver brak Eco in 1980 internationaal door met zijn roman Il Nome della Rosa (De naam van de roos), een spannende detectiveroman die zich in 1327 afspeelt in het kader van de strijd tussen het centrale gezag van de Rooms-katholieke Kerk en verschillende stromingen daarin die met geweld werden onderdrukt. De historische achtergrond wordt met grote kennis van zaken geschetst. Het boek ademt het ritme van het kloosterleven en de hoofdstukken zijn ingedeeld naar de gebedstijden binnen de kloostermuren. Van dit boek wordt wel gezegd[bron?] dat velen eraan begonnen, waarvan slechts weinigen het hebben uitgelezen.
Een tweede roman, De slinger van Foucault, speelt zich af in het heden, maar gaat vooral over de erfenis van de tempeliers en de rozenkruisers, laat-middeleeuwse mystieke bewegingen. Dit boek wordt, hoewel inhoudelijk bijzonder rijk, algemeen minder leesbaar gevonden.
Daarnaast zijn van Eco nog een aantal bundels met essays verschenen en drie romans: Het eiland van de vorige dag (1995), Baudolino (2001) en De mysterieuze vlam van koningin Loana (2005). In 2001 schreef hij samen met de gepensioneerde aartsbisschop van Milaan, Carlo Maria Martini het boek Geloven of niet geloven: een confrontatie.
Hij kreeg in 1998 de exclusieve Duitse onderscheiding "Pour le Mérite". Eco is tevens schrijver van kinderboeken en non-fictie.
Beknopte bibliografie
Fictie
- Il nome della rosa, De naam van de roos, 1980
- Il pendolo di Foucault, De slinger van Foucault, 1988
- L'isola del giorno prima, Het eiland van de vorige dag, 1994
- Baudolino, Baudolino, 2000
- La misteriosa fiamma della regina Loana, De mysterieuze vlam van koningin Loana, 2004
- Il cimitero di Praga, De begraafplaats van Praag, 2010
- Come si fa una tesi di laurea, Hoe schrijf ik een scriptie, 1977
- Sugli specchi e altri saggi, Wat spiegels betreft, 1985
- La ricerca della lingua perfetta nella cultura, Europa en de volmaakte taal, 1993
- Sei passeggiate nei boschi narrativi (Six Walks in the Fictional Woods: Charles Eliot
- Norton Lectures, Harvard University, 1992-1993), Zes wandelingen door fictieve bossen, 1994
- Sulla letteratura, Over literatuur, 2002
- Storia della Bellezza, De geschiedenis van de schoonheid, 2004
- Storia della Brutezza, De geschiedenis van de lelijkheid, 2007
- Vertigine della lista, De betovering van lijsten, 2009
- [bewerken] LiteratuurSchiffer, Daniel Salvatore, Het labyrint van de wereld; leven en werk van Umberto Eco. Amsterdam: Bert Bakker, 1999.
Recensie van De begraafplaats van Praag
Door Lisa Kuitert
Umberto Eco schreef een meesterlijke roman over de rol van beroepsintriganten in de opkomst van het antisemitisme.Het is altijd leuk om in het hoofd te kruipen van een slecht mens, en Simonini, de hoofdpersoon in Umberto Eco’s nieuwe roman De begraafplaats van Praag is slecht. Heel slecht. Hij is een sjacheraar, een onderkruiper, een leugenaar maar bovenal: een vervalser. Uit oude boeken scheurt hij de onbedrukte pagina’s en gebruikt die om – voor wie er maar voor betaalt – documenten op te stellen die oud en dus authentiek lijken. Hij begint daarmee rond 1850, als jongeman in de leer bij een notaris. Dan gaat het alleen nog maar om testamenten, maar gaandeweg krijgen zijn vervalsingen een meer politiek karakter. Lees verder...
(bron: Vrij Nederland, 26 januari 2011: http://www.vn.nl/boeken/fictie/de-begraafplaats-van-praag-umberto-eco/)
Catalogus bibliotheek dommeldal
Geen opmerkingen:
Een reactie posten